Er is een hardnekkig misverstand dat zelfzorg iets aantrekkelijks moet zijn. Iets wat goed op beeld staat. Een mooi gedekte ontbijttafel. Een yogamat in ochtendlicht. Een vrouw in linnen die een dagboek openslaat terwijl de wereld buiten blijkbaar even heeft afgesproken stil te zijn.

In werkelijkheid is zelfzorg vaak lelijk, saai en administratief.

Zelfzorg is ook je rekeningen openen in plaats van ze ongezien weg te klikken. Een afspraak maken bij de tandarts. Je medicatie op tijd bestellen. Groente kopen terwijl je liever chips eet. Eerder naar huis gaan. Je was draaien. Een formulier invullen. Op tijd eten voordat je een vage, trillerige versie van jezelf wordt die denkt dat het leven één groot emotioneel probleem is, terwijl het misschien gewoon 17.30 uur is en je nog niets fatsoenlijks hebt gegeten.

Dat is niet heel sexy, maar wel waar.

Misschien vinden we deze kant van zelfzorg minder aantrekkelijk omdat er geen ontsnapping in zit. Het is geen pauze van het leven; het is onderhoud van het leven. Geen tijdelijke verlichting, maar structurele zorg. En onderhoud krijgt zelden applaus. Niemand post triomfantelijk dat ze hun inbox hebben weggewerkt, water hebben gedronken en die ene afspraak bij de huisarts eindelijk hebben ingepland. Terwijl juist daar vaak de echte winst zit: in de dingen die je toekomstige zelf niet laten struikelen.

We hebben onszelf aangeleerd dat zelfzorg iets extras is. Iets voor als er tijd over is. Eerst werken, zorgen, regelen, presteren, beschikbaar zijn — en als er dan nog een restje energie in de la ligt, mogen we misschien even iets liefs voor onszelf doen. Maar dat model klopt niet. Niet als je jezelf wilt behandelen als mens in plaats van machine.

Want een machine wacht tot ze vastloopt. Een mens hoort eerder te mogen stoppen.

De onromantische waarheid is dat goed voor jezelf zorgen vaak betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen basis. Niet alleen voor je stemming, maar ook voor je slaap, je ritme, je grenzen, je gezondheid, je omgeving. Dat klinkt volwassen en een beetje saai, en dat is het soms ook. Maar misschien is volwassenheid juist dat: jezelf niet pas aandacht geven als je al om hulp schreeuwt.

Zelfzorg is dus niet alleen het zachte dekenmoment op zondagavond. Het is ook de boodschappentas. Het glas water. De opgeruimde hoek van een kamer. De keuze om toch te gaan slapen. De huisarts bellen voordat iets groter wordt. De simpele, weinig glamoureuze handelingen die zeggen: ik ben het waard om bijgehouden te worden.

Misschien moeten we daarmee ophouden alsof echte zorg altijd mooi moet ogen. Soms is de meest liefdevolle daad niet bijzonder, diepzinnig of fotogeniek. Soms is het gewoon doen wat nodig is. En dat dan niet kleiner maken dan het is.