We zijn vaak druk met geven. Aandacht voor anderen, voor werk, voor alles wat van ons gevraagd wordt. En ergens onderweg vergeten we één belangrijke plek: onszelf.

Niet omdat we dat bewust doen, maar omdat het zo makkelijk is om door te gaan. Nog even dit. Nog even dat. Totdat je ineens merkt dat je moe bent, leeg, of gewoon… afwezig.

Aandacht voor jezelf is geen luxe. Het is onderhoud.

Het betekent dat je af en toe stopt en luistert. Naar je lichaam, dat misschien al een tijdje signalen geeft. Naar je gedachten, die steeds drukker worden. Naar je gevoel, dat ergens op de achtergrond is geraakt.

Het vraagt eerlijkheid. Want soms ontdek je dingen die je liever negeert. Maar juist daar ligt de ruimte voor verandering.

Als je jezelf die aandacht geeft, verandert er iets. Je wordt helderder. Rustiger. Meer aanwezig. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen.

Want je kunt pas echt geven wat je zelf niet tekortkomt.

En misschien is dat wel de kern: aandacht is geen eindeloze bron — tenzij je hem ook naar binnen richt.