We denken vaak dat we zelf kiezen waar we zin in hebben, maar ons verlangen aan tafel blijkt opvallend seizoensgevoelig. Zodra de lucht verandert, veranderen onze smaken mee. In de herfst willen we roeren, stoven, bakken, karamelliseren. In de lente willen we openen, opfrissen, lichter eten, meer citroen, meer groen, meer knapperigheid. Alsof het lichaam eerder begrijpt welk seizoen het is dan het hoofd.

Herfstgerechten hebben iets naar binnen gekeerd. Ze passen bij vroeger donker worden, bij sokken, dekens, ramen waar regen op tikt. Dan willen we pompoen, paddenstoelen, aardappels uit de oven, kaneel, salie, boter. Eten dat blijft hangen. Dat vult. Dat je niet alleen voedt, maar ook omringt.

In de lente gebeurt het omgekeerde. Dan verlangen we naar radijs, asperges, doperwten, kruiden, yoghurt, citroenrasp. Naar gerechten die iets wakker maken. Alsof alles op je bord ineens ook wat meer licht moet hebben. Minder zwaar, minder langzaam, minder troostrijk op winterse wijze. Meer helder. Meer fris. Meer buiten.

Misschien is het mooiste aan seizoensgebonden eten niet eens duurzaamheid of culinaire logica, maar het gevoel dat je meebeweegt. Dat je niet losstaat van de tijd van het jaar, maar erin leeft. Dat je proeft wat er buiten gebeurt.

Er zit ook rust in die herhaling. Elk seizoen brengt zijn eigen trek mee. Je hoeft niet het hele jaar door alles te willen. Je mag in oktober snakken naar soep en in april naar citroenpasta. Misschien maakt dat eten juist zo menselijk: het herinnert ons eraan dat we niet constant hetzelfde hoeven te zijn.

Makkelijk recept: lente-orzo met doperwten en citroen
Kook orzo gaar. (Orzo is een pastasoort die qua vorm te vergelijken is met rijst) Meng met doperwten, citroenrasp, een beetje citroensap, olijfolie en verkruimelde feta. Voeg veel zwarte peper en verse basilicum of munt toe. Fris, licht en precies zo’n gerecht waar je meteen lente van gaat voelen.