Er zijn zinnen die we heel vaak tegen onszelf zeggen en die overduidelijk niet waar zijn. “Ik ga vanavond vroeg slapen.” “Ik eet er maar eentje.” En misschien wel de grootste klassieker: “Dat doe ik zo wel even.”

Zo wel even is een sprookjesplek. Een soort magisch tijdslot waarin je blijkbaar ineens wél energie hebt, wél zin hebt en wél onthoudt wat je nu al half aan het vergeten bent. In “zo wel even” worden mails verstuurd, formulieren ingevuld, tassen uitgepakt, plantjes water gegeven en was opgevouwen. In de praktijk gebeurt daar meestal opvallend weinig.

Het probleem is niet luiheid. Het probleem is dat “zo wel even” geen plan is. Het is uitgestelde hoop.

Vooral kleine taken verdwijnen er moeiteloos in. Batterijen kopen. Die ene afspraak bevestigen. Je sportkleding wassen. Een cadeau bestellen. Een broek terugsturen. Niks wereldschokkends, maar wel precies het soort dingen dat zich kan opstapelen tot een achtergrondkoor van lichte irritatie.

Daarom helpt één simpele regel verrassend goed: als het minder dan twee minuten kost, doe het meteen. Jas ophangen. Kopje in de vaatwasser. Antwoord sturen. Iets in je agenda zetten. Lege verpakking weggooien. Niet spectaculair, wel effectief.

En ja, natuurlijk klinkt dat verdacht volwassen. Alsof je ineens iemand bent geworden die batterijvakjes labelt en op zondagmiddag alvast havermout portioneert. Maar in werkelijkheid is dit niet streng, dit is vriendelijk. Tegen je toekomstige zelf vooral, die anders weer een serie mini-achterstanden erft.

Wat ook helpt: benoem taken kleiner dan je ze voelt. Niet “ik moet mijn administratie doen”, maar “ik betaal die ene rekening”. Niet “ik moet de keuken aanpakken”, maar “ik ruim het aanrecht leeg”. Zodra iets kleiner klinkt, verdwijnt er vaak al de helft van de weerstand.

Het probleem met uitstellen is namelijk zelden de taak zelf. Het is het opgeblazen verhaal eromheen. En dat verhaal kan indrukwekkend zijn. Sommige mensen kunnen van één retourzending in hun hoofd een project maken waar een gemiddeld bouwteam nerveus van zou worden.

Dus de volgende keer dat je denkt: dat doe ik zo wel even — kijk dan even streng maar liefdevol terug. Nee. Of nu. Of op een echt moment in je agenda. Maar niet in dat vage, romantische moeras van later.

Want later is druk. En “zo wel even” heeft het al jaren veel te gezellig zonder resultaat.